Maria Skłodowska-Curie
Maria Skłodowska-Curie, wybitna uczona w dziedzinie fizyki i chemii, urodziła się w 1867 roku w Warszawie, zmarła w 1934 we Francji, w miejscowości Passy (departament Haute-Savoie). W 1892 roku zamieszkała w Paryżu, w 1895 roku poślubiła Piotra Curie – stąd w niektórych krajach znana jest tylko jako Maria Curie (Skłodowska to nazwisko panieńskie). 
Odkryła promieniotwórczość toru, w 1898 roku, wraz z mężem odkryła polon, w1910 wraz z A. Debierue’em wyodrębniła rad. Jako pierwsza kobieta została wykładowcą Sorbony. Od 1906 roku, po śmierci męża, kierowała katedrą promieniotwórczości. Zorganizowała Instytut Radowy w Paryżu. Dwukrotnie otrzymała nagrodę Nobla: w 1903 roku, wraz z mężem, w dziedzinie fizyki, za prace, które doprowadziły do odkrycia polonu i radu, a w 1911 roku z chemii za pracę nad własnościami chemicznymi i fizycznymi pierwiastków promieniotwórczych. W czasie 1 wojny światowej organizowała i wspomagała działanie na frontach wojny ambulansów Czerwonego Krzyża.Zmarła na białaczkę, której nabawiła się badając przez wiele lat materiały promieniotwórcze. Pierwszy z prezentowanych znaczków, na którym przedstawiono oboje noblistów przy pracy w laboratorium, wydała poczta Afganistanu w 1938 roku propagując międzynarodową unię do walki z rakiem. 
Drugi znaczek wydano w Niemieckiej Republice Demokratycznej (DDR) w 1967 roku z okazji 100 rocznicy urodzin wybitnej uczonej. Na znaczku ZSRR, wydanym z okazji 120 rocznicy urodzin wielkiej Polki, przypomniano, że Maria Skłodowska-Curie jest dwukrotną laureatką Nagrody Nobla (1903 i 1911) oraz, że jest autorką fundamentalnych prac naukowych w dziedzinie radioaktywności pierwiastków. 