Polska i Polacy na znaczkach zagranicznych
Każda poczta przede wszystkim promuje własny kraj i sławi osiągnięcia swoich rodaków. Tak było od zarania filatelistyki gdy na znaczkach danego kraju zwykle pojawiali się jego władcy. Z biegiem czasu wraz z listami i kartami pocztowymi znaczki pocztowe docierały już nie tylko do odległych miejscowości jednego kraju, ale również do najdalszych zakątków całego świata. W czasie gdy nie było jeszcze telewizji i internetu mały znaczek pocztowy potrafił pobudzić wyobraźnię, wywołać zainteresowanie odległymi krajami, ich geografią i historią. Bywało też tak, że na znaczkach pocztowych przypominano wielkie wydarzenia mające wpływ na losy jakichś regionów lub całego świata, nawet gdy działy się one poza granicami państwa, którego poczta te znaczki wydała. Nieco później na znaczkach zaczęto również zamieszczać wizerunki ludzi innych narodowości, ale tylko tych najwybitniejszych, tych którzy zasłużyli się w określonych dziedzinach nauki i kultury dla rozwoju cywilizacyjnego całego świata.
Spójrzmy więc, jak nas widziano; czy jako kraj i ludzie, Polska i Polacy pojawialiśmy się na tych małych dziełach sztuki - na znaczkach pocztowych całego świata ?
I.WIELCY POLACY
Jest kilka nazwisk wielkich Polaków, którzy znani są nawet w najdalszych zakątkach Świata. Reprezentują bowiem najwyższej rangi światową naukę i sztukę. Tymi nieśmiertelnymi są :
**************************************************************************************************************************************
II.HISTORIA POLSKI NA ZNACZKACH POCZTOWYCH (nadal opracowywana)
Pierwsze znaczki pocztowe pojawiły się w Wielkiej Brytanii w 1839 a we Francji w 1849 roku. Polski nie ma w tym czasie na mapach Europy, ziemie polskie podzielili pomiędzy pomiędzy siebie trzej zaborcy: Rosja, Austria i Prusy.
Południowo-wschodnią część zajęła Austria. Franciszek Józef I, pokazany na znaczku o nominale 1 halerza, został cesarzem Austrii w 1848 roku a królem Węgier w 1867 roku. Żył w latach 1830-1916. Po zamachu na życie następcy tronu monarchii austro-węgierskiej przeprowadzonym w 1914 roku w Sarajewie rozpętała się I wojna światowa. Ciężkie walki toczyły się także na terenie zaboru austriackiego, nazywanego Galicją. Prezentowany znaczek wydany został 1 lipca 1915 roku w nakładzie 1.450.000 sztuk przez Cesarsko-Królewską Pocztę Polową. 
Znaczki z napisem K.u.K. Feldpost były w obiegu nie tylko na ziemiach polskich ale i na okupowanych przez austriacko-węgierskie wojska obszarach Czarnogóry, Albanii, Serbii i Rumunii. Kolejne 2 znaczki przedstawiają następcę Franciszka Józefa, ostatniego cesarza austriackiego i króla węgierskiego – Karola I. Żył w latach 1887-1922, abdykował w 1918 roku. Prezentowane znaczki wydano w marcu 1917 roku w bardzo dużych nakładach (znaczek o nominalnej wartości 3 halerzy -3.222.000szt. 20 halerzy – 2.232.000szt.).
W toku działań wojennych, poczynając od grudnia 1914 roku wojska niemieckie zaczęły wypierać Rosjan, zajmując ostatecznie do sierpnia 1915 roku całe tzw. Królestwo Polskie (zabór rosyjski). Od 1 maja 1915 roku rozpoczęto otwieranie placówek pocztowych wprowadzając niemieckie znaczki z nadrukiem „Russisch-Polen”. Prezentowane znaczki z postacią Germanii wydano12 maja 1915 roku dla Generalnego Gubernatorstwa Warszawskiego, utworzonego oficjalnie 4 września 1915 roku. Znaczek prezentowany poniżej wydano 1 sierpnia 1916 roku, już po utworzeniu Generał-Gubernatorstwa Warszawskiego (stąd nadruk „Gen.-Gouv. Warschau”. Znaczek ten znajdował się w obiegu do 1918 roku. 
Po I wojnie światowej w całej Europie panowało niesłychane zamieszanie, chwilami nawet totalny chaos. Upadło Cesarstwo Niemieckie, rozleciało się Cesarstwo Austriackie i Cesarstwo Rosyjskie. Polska uzyskała niepowtarzalną szansę na odbudowanie swej państwowości. Ponownie zlepić w jedną całość ziemie wszystkich trzech zaborów – było zadaniem bardzo trudnym. Wielkopolanie pierwsi, z bronią w ręku, już na przełomie 1918 i 1919 roku, opowiedzieli się wyraźnie za przynależnością Poznania i Wielkopolski do odbudowywanego Państwa Polskiego. Inne ziemie dawnego zaboru pruskiego musiały jednak czekać na rozstrzygnięcia konferencji pokojowej obradującej w Paryżu od 18 stycznia 1919 roku i zakończonej dopiero 28 czerwca 1919 roku podpisaniem Traktatu Wersalskiego. Wśród najtrudniejszych problemów, jakie miała rozwiązać konferencja paryska była też sprawa granicy polsko-niemieckiej. Rzecznikami interesów polskich w Paryżu byli: premier Ignacy Paderewski i przewodniczący Narodowej Demokracji – Roman Dmowski. O ostatecznym przebiegu granic zadecydowały, jak zwykle w takich sytuacjach, rozgrywki polityczne prowadzone pomiędzy zwycięskimi mocarstwami. Francja starała się maksymalnie osłabić Niemcy i dlatego popierała polskie postulaty w sprawie granicy z Niemcami. Wielkiej Brytanii chodziło z kolei przede wszystkim o zapobieżenie nadmiernemu wzmocnieniu się Francji kosztem Niemiec – stąd bardzo niechętny stosunek do polskich roszczeń terytorialnych jej przedstawiciela Davida Lloyd George’a. Powołana przez Radę Najwyższą konferencji odrębna Komisja do Spraw Polskich (pod przewodnictwem Jules’a Cambona) przygotowała pierwszy projekt traktatu, który przewidywał włączenie do Polski całego Górnego Śląska, Wielkopolski, Pomorza Gdańskiego (ale bez samego Gdańska) oraz znacznej części Warmii i Mazur. O Dolny Śląsk nie upominał się już wtedy żaden, nawet najbardziej nierealistycznie myślący polityk polski. Dla wszystkich polskich działaczy politycznych tego okresu Dolny Śląsk był ziemią niemiecką. Dla Polski żądano tylko Śląska Górnego. 17 maja 1919 roku Niemcy złożyły w Paryżu protest przeciw wręczonym im warunkom pokoju i zakładanemu przebiegowi granicy polsko -niemieckiej. Wreszcie 16 czerwca, po wprowadzeniu do treści traktatu poprawek na korzyść Niemiec, postawiono przedstawicielom Niemiec ultimatum: albo podpiszą przygotowany traktat, albo wznowione zostaną działania wojenne. Wobec zdecydowanej postawy zwycięzców, 28 czerwca 1919 roku, w Wersalu, podpisano w końcu traktat pokojowy z Niemcami. W wyniku sześciomiesięcznych obrad kongresu, 28 czerwca 1919 roku Niemcy zmuszone zostały do podpisania traktatu pokojowego w Wersalu, który pozbawiał je większości zdobyczy terytorialnych w Europie oraz wszystkich kolonii.
Traktat Wersalski określił w końcu granicę polsko-niemiecką przyznając Polsce Pomorze Wschodnie bez Gdańska (proklamowanego wolnym miastem) i prawie całą Wielkopolskę. Na mocy tego traktatu utworzone zostało Wolne Miasto Gdańsk pod ochroną Ligi Narodów. Traktat wszedł w życie w dniu jego ratyfikacji, to jest 10 stycznia 1920 roku i z tym dniem Gdańsk wraz z przyległym obszarem, o łącznej powierzchni 1894 km kw., został wyłączony z Niemiec. 
Od tego dnia zaczęła też funkcjonować Poczta Wolnego Miasta Gdańska. Językiem urzędowym w WM Gdańsku był niemiecki ale obywatele polscy mieli prawo używania języka polskiego w stosunkach z władzami gdańskimi. Polska miała prawo do współudziału w zarządzaniu portem gdańskim poprzez, utworzoną na podstawie uchwały Rady Ambasadorów, Radę Portu. Dla Polskiej Poczty w Gdańsku wydawano znaczki polskie z nadrukiem „Port Gdańsk”. Walutą obiegową była początkowo marka niemiecka, która wkrótce stała się marką gdańską (1 Mark = 100 Pfennig). Waluta ta podlegała bardzo silnej inflacji, szczególnie od 1923 roku. 
Dlatego z dniem 1 listopada 1923 roku w WM Gdańsku wprowadzono nową, własną walutę: gulden (1 Gulden = 100 Pfennig). Ciekawy był kurs wymiany: 1Gulden miał wartość 4 miliardów marek. Pierwsze dwa znaczki, zaprojektowane przez J.Sauera, nawiązujące do hanzeatyckiej tradycji miasta poprzez przedstawienie statku handlowego – kogi, wydrukowano w drukarni Sauera w Gdańsku i wprowadzono do obiegu 11 marca 1921 roku dla upamiętnienia proklamowania Wolnego Miasta Gdańska. Wcześniej do opłacania przesyłek pocztowych wykorzystywano znaczki niemieckie z nadrukami „Danzig” o różnej wielkości i różnych krojach pisma. Znaczki przedstawiające herb Gdańska na ośmiokątnej tarczy zaczęto wprowadzać w czerwcu 1922 roku. Większy znaczek z herbem trzymanym przez lwy wydano w marcu 1922 roku w nakładzie 297.500 sztuk. Kolejny znaczek o podobnym wyglądzie wprowadzono do sprzedaży już w czasie szalejącej inflacji, w marcu 1923 roku. Znaczki tej serii miały nominalne wartości od 250 do 500.000 marek.
Na Górnym Śląsku, Warmii i Mazurach miały odbyć się plebiscyty wśród miejscowej ludności. Dopiero wyniki tych lokalnych plebiscytów miały zadecydować o przynależności państwowej wymienionych, spornych ziem.
Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa w Olsztynie (po niemiecku Allenstein) działała w okresie od 11 lutego do 12 sierpnia 1920 roku. Plebiscyt odbył się w dniu 11 lipca 1920 roku. Polska przegrała plebiscyt na Warmii i Mazurach, i w ten sposób ziemie te stały się, aż do 1945 roku, częścią Prus Wschodnich. Prezentowany znaczek drukowano w maju i czerwcu 1920 roku. Czarny nadruk przybito na znaczku Rzeszy Niemieckiej pokazującym budynek Ministerstwa Poczt Rzeszy w Berlinie. Znaczki plebiscytowe tego typu używane były do końca października 1920 roku.
Mimo odrodzenia się Polski, ziemie Górnego Śląska nie znalazły się automatycznie w granicach państwa polskiego. Mimo, iż Górny Śląsk był już bardzo zgermanizowany, niezadowolenie polskiej ludności Ślaska z decyzji aliantów o plebiscycie oraz nasilające się niemieckie represje doprowadziły 16 sierpnia 1919 roku do wybuchu I powstania śląskiego. Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa działała na Górnym Śląsku w okresie od 12 lutego 1920 do 9 lipca 1922 roku. Siedzibą Komisji było Opole. 20 lutego 1920 roku wprowadzono odrębne znaczki opłaty przeznaczone dla Górnego Śląska, z napisami w trzech językach: francuskim, niemieckim i polskim. Drukowano je w Paryżu. Prezentowany znaczek drukowany był w dniach od 3 do 13 marca 1920 roku – jest to wydanie przedrukowe na znaczkach pierwszej emisji. Nadruki wykonano w Drukarni Raabego w Opolu. 
Akcja propagandowa i coraz bardziej zaostrzające się antagonizmy narodowościowe doprowadziły do wybuchu II powstania śląskiego (20 sierpnia 1920 roku). Z okresu sprzed wybuchu II powstania śląskiego pochodzą kolejne znaczki przedstawiające przemysłowo-rolniczy pejzaż Śląska z unoszącym się nad nim gołąbkiem, niosącym w dziobie gałązkę oliwną. Plebiscyt odbył się 20 marca 1921 roku. Plebiscyt znowu wygrywają Niemcy – jednak wynik ten uzyskali w sposób nieuczciwy. Na głosowanie zwozili Niemców urodzonych na Śląsku, lecz mieszkających nawet w najodleglejszych częściach Niemiec. Spowodowało to 2 maja 1921 roku wybuch ostatniego, III powstania śląskiego. Ostatecznego podziału Ślaska pomiędzy Polskę i Niemcy dokonano na mocy Decyzji Ligi Narodów 20 października 1921 roku. W jego wyniku część terenów plebiscytowych przyznano Polsce, część Niemcom, niewielki skrawek Czechosłowacji. Ostatecznie władza polska nad przyznaną częścią została ustanowiona 20 czerwca 1922 roku.
Dolny Śląsk pozostał oczywiście w granicach Rzeszy Niemieckiej. Znaczek pokazany obok przedstawiający wrocławski ratusz wydano w Rzeszy Niemieckiej w 1936 roku, już po dojściu do władzy Hitlera, z okazji święta sportu i gimnastyki we Wrocławiu. Hitlerowskie Niemcy zaczynały swą ekspansję we wszystkie strony. Najpierw, jeszcze w 1936 roku, wkroczyli do zdemilitaryzowanej Nadrenii, w marcu 1938 roku przyłączyli do Rzeszy Austrię, wreszcie za zgodą mocarstw zachodnich 15 marca 1939 roku wojska niemieckie zajmują Czechosłowację i tworzą Protektorat Czech i Moraw. Następna była Polska.
Mimo bohaterskiego, zbrojnego oporu Polska nie była w stanie powstrzymać wojennej machiny Hitlera. W ten sposób, w 1939 roku, po zaledwie dwudziestu latach niepodległości, Polska znowu została wymazana z mapy Europy. Już we wrześniu 1939 roku powołano Niemiecką Pocztę Służbową Wschód, która miała za zadanie zabezpieczyć budynki oraz urządzenia pocztowe i telekomunikacyjne, oraz uruchomić sieć pocztową dla władz i instytucji niemieckich, a później także dla ludności. 
Prezentowane wydanie przedrukowe wprowadzono do obiegu 1 grudnia 1939 roku. Na znaczkach tej serii umieszczono czarny nadruk „Deutsche Post OSTEN” oraz zmienione nominały w groszach. Postać, której profil przedstawiono na tych znaczkach to Paul von Hindenburg, niemiecki feldmarszałek z okresu I wojny światowej, prezydent III Rzeszy w latach 1925-1934. Prezydent Hindenburg zmarł w 1934 roku i Hitler mógł już objąć władzę dyktatorską. Pokazane znaczki wycofano 30 września 1940 roku. Natychmiast po zajęciu Polski i Wolnego Miasta Gdańska, już w październiku 1939 roku poczta Rzeszy Niemieckiej wydała znaczki głoszące, że Gdańsk jest niemiecki – ciekawostką jest czytelna data stempla pocztowego 25.10.39. 
Tak jak data 1 września oznacza dla Polaków początek II wojny światowej, tak data 17 września oznacza dzień, kiedy Polsce wbito „nóż w plecy”. Na mocy porozumienia z hitlerowskimi Niemcami stalinowski Związek Radziecki zajął zbrojnie wschodnie tereny Rzeczypospolitej, uniemożliwiając jakiekolwiek próby przegrupowania wojsk spychanych przez wojska niemieckie na wschód. Wobec ataku z dwóch stron żołnierzom Wojska Polskiego pozostało tylko oddanie się do niewoli lub ucieczka do Rumunii, gdzie ich internowano. W Związku Radzieckim, dla którego Polska była ideologicznie wrogim państwem obszarników i kapitalistów, zajęcie wschodnich terenów Rzeczypospolitej propaganda przedstawiała jako „wyzwolenie bratnich narodów Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi”.
Po pokonaniu Polski w 1939 roku, z jej części Niemcy utworzyli Generalną Gubernię a na Wawelu zasiadł doktor Hans Frank.
Na ówczesnych mapach pojawił się dziwny, nowy twór: Generalna Gubernia, całkowicie podporządkowana Trzeciej Rzeszy niemieckiej. 
Gubernator Hans Frank rezydował w dawnej siedzibie polskich królów na Wawelu, w Krakowie będącym wówczas stolicą guberni. Pierwsze znaczki pocztowe tego tworu państwowego wydano wykorzystując niesprzedane nakłady znaczków pocztowych przedwojennej Polski, 
umieszczając na nich za pomocą nadruku nowe napisy, nowe nominały oraz wizerunki czarnych orłów ze swastyką. Perfidnie wykorzystano do tego celu znaczki serii przedstawiającej najważniejsze wydarzenia w historii Polski, wydanej w 1938 roku z okazji 20 rocznicy odzyskania niepodległości. Na prezentowanych znaczkach czarnym nadrukiem wykonanym w lutym i marcu 1940 roku przykryto między innymi takie sceny, jak: Spotkanie Bolesława Chrobrego z cesarzem Ottonem III, Kazimierz Wielki witający europejskich władców na uczcie u Wierzynka, Władysław Jagiełło i Jadwiga, Zygmunt August i Unia Lubelska. Znaczki te wycofano ze sprzedaży 30 listopada 1941 roku.
Później na znaczkach Generalnej Guberni pojawiły się również znaczki przedstawiające najpiękniejsze zabytki Krakowa, Lublina i Warszawy.Prezentowane znaczki wydane zostały w sierpniu i wrześniu 1940 roku. Pokazano na nich: Bramę Floriańską (6 gr), Basztę Sandomierską na Wawelu (8 gr), Bramę Krakowską w Lublinie (10 gr), Pomnik Kopernika na dziedzińcu Collegium Maius (12 gr), Kościół Dominikanów w Krakowie (20 gr), Wawel (24 gr), Kościół Brygidek w Lublinie (30 gr), arkady Sukiennic w Krakowie (40 gr), Wieża Ratuszowa w Krakowie (50 gr), dziedziniec wawelski (60 gr), Kościół Mariacki w Krakowie (80 gr), Pałac Brühla w Warszawie /wysadzony przez hitlerowców w 1944 roku (1 zł). Znaczki te były w obiegu do końca działania poczty okupacyjnej.
Po drugiej wojnie światowej niewiele krajów wydawało znaczki pocztowe odnotowujące lub przypominające wydarzenia i daty istotne dla historii Polski. Europa została podzielona na Europę Wschodnią i Zachodnią (choć my uparcie twierdziliśmy, że Polska leży w Europie Środkowej). 
Bez względu na to, czy to się komuś podoba, czy też nie, nic nie zmieni faktu, że Polsce wolność przyniosła Armia Czerwona. Dla upamiętnienia tego faktu w 1945 roku wzniesiono w warszawie pomnik „Braterstwo broni polsko-radzieckiej”. Autorami pomnika byli: M.Kuriata, S.Momot, S.Sikora, J.Ślusarczyk, J.Trenarowski. W całej swojej strefie wpływów Stalin wprowadził własne porządki „pomagając” w utworzeniu bratnich republik ludowych. Dzięki tej pomocy powstała również Polska Rzeczpospolita Ludowa. Potężnym symbolem tych czasów jest warszawski Pałac Kultury i Nauki wzniesiony w latach 1952-1955 przez ekipę inżynierów, techników i robotników radzieckich według projektu L.W. Rudniewa, jako dar narodu radzieckiego dla Polski. Pałac ma 42 kondygnacje, jego wysokość wynosi 230,68m (iglica ma 43m wysokości). W pałacu mieści się 3288 pomieszczeń o łącznej powierzchni 123084m2. Między innymi znajduje się tam amfiteatralna Sala Kongresowa oraz kilka sal teatralnych i kinowych. Kubatura pałacu wynosi 817 tysięcy m3. Również w innych krajach socjalistycznych stanęły podobne symbole tej powojennej przyjaźni, zwykle, podobnie jak warszawski Pałac Kultury i Nauki noszące imię Józefa Stalina. Po śmierci „ukochanego wodza narodów” pałac stracił imię, ale pozostał symbolem przyjaźni polsko-radzieckiej. Prezentowane znaczki pocztowe, wydała poczta Związku Radzieckiego z okazji 10 rocznicy podpisania umowy o przyjaźni, wzajemnej pomocy i powojennej współpracy pomiędzy ZSRR i PRL.
W 1966 roku w Polsce obchodzono uroczyście tysiąclecie państwa polskiego. Chyba tylko poczta Stanów Zjednoczonych Ameryki odnotowała tę okrągłą rocznicę. Biały orzeł pokazany na prezentowanym znaczku ma na głowie koronę, choć oficjalnym godłem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej był orzeł bez korony.
Poczta francuska dopiero w 1978 roku uczciła pamięć kombatantów polskich, którzy walczyli na wszystkich frontach II wojny światowej. Znaczek przedstawia pomnik – rzeźbę autorstwa Grecka, który stanął w Paryżu.
W bratnim Związku Radzieckim historię Polski ograniczano wyłącznie do historii PRL liczonej od 1944 roku. Pamiętano o kolejnych rocznicach powstania PRL i o kolejnych rocznicach podpisania układu o współpracy i wzajemnej pomocy, nie wspominając o żadnych wydarzeniach wcześniejszych. Oto przykłady tej pamięci.
I kolejne przykłady, aż do 1989 roku. Wyjątkiem były międzynarodowe imprezy sportowe. 
Jedną z takich imprez był coroczny Wyścig Pokoju odbywający sie na trasie Warszawa-Berlin Praga. 
W Związku Radzieckim odnotowywano też okrągłe rocznice wyzwolenia Warszawy.
W 1949 roku powołano do życia Radę Wzajemnej Pomocy Gospodarczej. Polska była, oczywiście, także członkiem RWPG – na znaczkach upamiętniających kolejne rocznice powstania tej organizacji, wśród flag państw członkowskich widać także białoczerwoną.
W 1955 roku podpisano wojskowy Układ Warszawski, będący odpowiedzią na powstanie NATO. Układ Warszawski miał być tarczą obronną wspólnoty państw socjalistycznych. Pierwsze skrzypce grał w nim oczywiście Związek Radziecki.
